سطل زباله را خالی کردید — هنوز اینها به دردتان می‌خورد
خالی کردن سطل زباله فایلهای شما را پاک نمی‌کند؛ نقشهٔ ویندوز به آنها را پاک میکند. همین تفاوت است که باعث میشود بازیابی اصلاً ممکن باشد — و همچنین دلیل این است که دقایق پیشِ رو بیشتر از برنامه‌ای که در نهایت انتخاب می‌کنید تعیین‌کننده است.
پیش از هر چیز: ذخیره کردن، دانلود کردن، کپی کردن و نصب کردن روی آن درایو را متوقف کنید. هر فایل جدید میتواند دقیقاً روی همان خوشه‌هایی بنشیند که فایل حذف‌شدهٔ شما هنوز آن‌جاست. این صفحه طوری چیده شده که امن‌ترین کارها اول بیایند — از بالا به پایین پیش بروید.
واقعاً وقتی سطل زباله را خالی می‌کنید چه اتفاقی می‌افتد
در یک پارتیشن با فایل‌سیستم NTFS هر فایل دو چیز است: یک رکورد در جدول اصلی فایلها (MFT) که می‌گوید «این بایت‌ها فایل report.xlsx را می‌سازند و از خوشهٔ X شروع می‌شوند»، و خودِ خوشه‌ها که فیزیکی روی صفحهٔ دیسک یا در حافظهٔ SSD هستند.
فرستادن فایل به سطل زباله هیچ‌کدام را لمس نمی‌کند. ویندوز فقط نام رکورد را عوض میکند و آن را در پوشه‌ای مخفی به نام $Recycle.Bin در ریشهٔ هر درایو می‌گذارد. هیچ چیز از دست نمی‌رود — و همین است که برگرداندن از سطل زباله را فوری و دقیق میکند.
خالی کردن سطل فرق میکند. ویندوز این رکوردها را حذف میکند و خوشه‌ها را به فضای آزاد دیسک برمی‌گرداند. بایت‌ها هنوز فیزیکی سر جایشان هستند؛ فقط دیگر هیچ چیز مدعی آنها نیست و سیستم مجاز است همان خوشه‌ها را به اولین فایلی که فضا بخواهد بدهد.
پس دو شکستِ جداگانه داریم، و ارزش دارد آنها را از هم جدا نگه دارید:
- نقشه رفته است. این قابل بازیابی است. نرمافزار بازیابی روی پارتیشن خام قدم می‌زند، امضای فایلها و بقایای فهرست‌ها را تشخیص میدهد و نقشه را از نو می‌سازد — معمولاً با نام اصلی فایل در NTFS، و گاهی تنها با یک نام ساخته‌شده اگر خودِ رکورد آسیب دیده باشد.
- روی بایت‌ها نوشته شده است. این دیگر قابل بازیابی نیست؛ نه با نرمافزار، نه با هیچ ابزار دیگری، نه به هیچ قیمتی. همان لحظه که دادهٔ جدیدی روی آن خوشه‌ها بنشیند، آنچه پیش از آن بود از هستی ساقط میشود.
هرچه در ادامه آمده در خدمت یک چیز است: جلوگیری از حالت دوم، در حالی که روی اولی کار می‌کنید.
قانون اول: روی آن درایو چیزی ننویسید
اگر قرار است یک بخش را بخوانید همین باشد. شانس شما بیشتر در همان پانزده دقیقهٔ اول تعیین میشود، و هیچ چیزی که بعداً نصب کنید نمی‌تواند یک نوشتنِ بی‌احتیاط را جبران کند.
همین حالا اینها را انجام بدهید
- ذخیره کردن، دانلود، کپی و چاپ را متوقف کنید. اگر می‌توانید مرورگر را ببندید — حافظهٔ پنهانِ همان به تنهایی در هر دقیقه مگابایتها مینویسد.
- مقصد فایلهای بازیابی‌شده را از حالا تعیین کنید: یک فلش مموری، یک دیسک خارجی، یک دستگاه دیگر، یا آپلود در فضای ابری. و هرگز به همان درایوی که از آن بازیابی می‌کنید برنگردانید.
- اگر فایلها روی درایو سیستم بودند (معمولاً
C:) بدانید که خودِ ویندوز پیوسته مینویسد: فایل صفحه‌بندی، فایل هایبرنیت، دورسنجی، همگام‌سازی OneDrive، دانلود به‌روزرسانی‌ها، نمایهٔ جست‌وجو. یک رومیزیِ بی‌کار، دیسکِ بی‌کار نیست. - اگر داده واقعاً غیرقابل‌جایگزین است، دستگاه را درست خاموش کنید و از دیسک یا فلش نجاتِ دیگری بالا بیاورید. همین یک تصمیم از هر برنامه‌ای که می‌خرید باارزش‌تر است.
و اینها را انجام ندهید
- نرمافزار بازیابی را روی همان درایوِ آسیبدیده نصب نکنید. این رایج‌ترین راهی است که آدم‌ها با دست خودشان فایل‌هایشان را از دست می‌دهند. از نسخهٔ پرتابل روی یک دیسک دیگر استفاده کنید، یا برنامه را روی یک کامپیوتر دوم نصب کنید و درایو را از آن‌جا اسکن کنید.
- «پاک‌سازی دیسک» و «بهینه‌سازی / یکپارچه‌سازی» و
chkdsk /fرا اجرا نکنید. اینها ابزار تعمیرند؛ روی همان فراداده‌ای می‌نویسند که میخواهید بخوانید. - «چون ویندوز خواسته» فرمت نکنید. اگر درایو از آن به بعد خطا نشان داده، فرمت کردن کارِ دشوار را به کارِ ناممکن تبدیل میکند.
- فایلهای باقی‌مانده را مرتب نکنید و به پوشه‌ای دیگر در همان پارتیشن نکشید. هر جابه‌جایی یک نوشتن است.
بررسی‌های دودقیقه‌ای، پیش از هر اسکنی
نزدیک به یک‌سوم کسانی که به این صفحه می‌رسند اصلاً به نرمافزار بازیابی نیاز ندارند — فقط باید در جای درستِ دوم نگاه کنند. اول اینها را بروید؛ نه چیزی خرج دارد و نه چیزی مینویسد.
- سطل زبالهٔ دیگر. هر درایو پوشهٔ مخفی
$Recycle.Binخودش را دارد و هر کاربر ویندوز هم همین‌طور. اگر فایل از درایو دوم بوده یا با حساب کاربری دیگری حذف شده، ممکن است هنوز سالم همان‌جا باشد. - همان فایل از مسیر یک سرویس ابری. اگر پوشه داخل OneDrive یا Google Drive یا Dropbox بوده، فایل شما به احتمال زیاد در سطل زبالهٔ خودِ آن سرویس یا در تاریخچهٔ نسخه‌هایش زندگیِ دومی دارد. حساب‌های مصرفی معمولاً موارد حذفشده را حدود ۳۰ روز پیش از حذف قطعی نگه می‌دارند — خودِ سرویس را بررسی کنید نه این عدد را. این رایج‌ترین موردی است که در دو دقیقه حل میشود، و به همین دلیل در این فهرست جلوتر از هر برنامه‌ای آمده است.
- نسخههای پیشین. روی پوشه‌ای که فایل در آن بود کلیکِ راست کنید ← ویژگی‌ها ← نسخههای پیشین. اگر پیش از حذف، «محافظت سیستم» فعال بوده، ممکن است کپی‌های قدیمی‌ترِ آن پوشه این‌جا فهرست شده باشند و بتوانید بی هیچ برنامه‌ای بازشان کنید یا کپی بگیرید.
- تاریخچهٔ فایلها یا پشتیبان ویندوز. اگر هر کدام روزی روشن بوده، به‌جای اسکن از آن‌جا بازیابی کنید: پشتیبان فایل را کامل به شما میدهد، اسکن ممکن است فقط تکه‌هایی از آن را.
- کپی‌هایی که یادتان رفته وجود دارند. فایلهای بازیابیِ خودکارِ آفیس، پوشه‌های موقت، نسخه‌ای که برای همکارتان ایمیل کرده‌اید، نسخه‌ای که هنوز در حافظهٔ دانلودِ یک برنامهٔ پیام‌رسان است. پیش از آنکه سر نسخهٔ حذفشده بجنگید، ببینید نسخهٔ دیگری زنده هست یا نه.
- واقعیت‌ها را بنویسید. نام دقیق فایل، مسیر کامل پوشه، حرف درایو، زمان تقریبی حذف، و چگونگیِ آن — خالی کردن سطل، Shift+Delete، فرمت، یا «فقط ناپدید شد». به هر پنج مورد نیاز خواهید داشت و چهارمی بیش از بقیه شانس را جابه‌جا میکند.
ویندوز خودش چه میتواند بکند
سه مسیرِ داخلی، از آسان‌تر به پرزحمت‌تر. دو مسیر اول چیزی روی درایو نمی‌نویسند؛ سومی ابزار بازیابیِ خط‌فرمانِ خودِ مایکروسافت است.
بازیابی نسخههای پیشین
ویژگی‌ها ← نسخههای پیشین روی پوشهٔ دربرگیرنده، یا جست‌وجوی «بازیابی فایلها با استفاده از تاریخچهٔ فایلها» در منوی شروع. فقط در صورتی کار میکند که محافظت پیش از حذف فعال بوده باشد — و بسیاری از دستگاه‌ها با آن غیرفعال عرضه می‌شوند. با این حال ارزش بررسی دارد، چون وقتی کار کند، همان لحظه انجام میشود.
ابزار Windows File Recovery (winfr)
منتشرشده از سوی مایکروسافت، رایگان، نصب‌شونده از فروشگاه Microsoft، اجراشونده از یک Command Prompt با دسترسی مدیر. واسط گرافیکی ندارد. آن را روی درایوی متفاوت با درایوی که از آن بازیابی می‌کنید نصب کنید، وگرنه دقیقاً روی همان چیزی می‌نویسید که برایش آمده‌اید.
winfr C: D: /regular /n \Users\نام-شما\Documents\report.xlsx
winfr C: D: /extensive /n *.jpg
winfr E: D: /extensive /n \Photos\2025\*ترتیب همیشه مبدأ و سپس مقصد است، و مقصد باید درایو دیگری باشد. دو حالت مهم است:
/regularرکوردهای فایلِ NTFS را می‌خواند و معمولاً نام اصلی و ساختار پوشه‌ها را برمی‌گرداند. روی یک درایو NTFS سالم، اول این را امتحان کنید./extensiveبر پایهٔ امضای فایلها کار میکند. داده‌ای را پیدا میکند که فراداده دیگر آن را نمی‌شناسد، اما فایلهای بازیابی‌شده معمولاً نام‌های اصلی‌شان را از دست می‌دهند و بر اساس نوع، دسته‌بندی بیرون می‌آیند.
دو نکتهٔ عملی: نامِ سوئیچ‌ها بین نسخه‌ها تغییر کرده است، پس winfr /? را اجرا کنید و از همان چیزی استفاده کنید که نسخهٔ شما چاپ میکند. و پیش‌نمایشی در کار نیست: همه چیز اول نوشته میشود و شما بعداً آن را مرتب می‌کنید — یعنی روی مقصد به فضای آزادی نزدیک به همان مقدار که امید دارید بازیابی کنید نیاز خواهید داشت.
دیسک سخت در برابر SSD: چرا یک اشتباهِ یکسان روی SSD گران‌تر تمام میشود
این همان قسمتی است که بیشتر راهنماها از آن می‌گذرند، و دلیل این است که دو نفر با اشتباهی کاملاً یکسان، نتایجی کاملاً متفاوت می‌گیرند.
در دیسک سختِ مکانیکی، دادهٔ حذفشده همان‌جا میماند تا وقتی چیزی رویش نوشته شود. شانس به‌کندی افت میکند — بیشتر به خاطر اینکه شما همچنان از دستگاه استفاده می‌کنید — و فایل‌هایی که هفته‌ها پیش حذف شده‌اند گاهی به شکلی شگفت‌آور برمی‌گردند.
اما در درایو SSD یک سازوکارِ اضافه هست: TRIM. وقتی خوشه‌ها آزاد می‌شوند، سیستم‌عامل به درایو می‌گوید «این صفحه‌ها استفاده نمی‌شوند»، و جمع‌آوری زباله در کنترلر ممکن است در اولین لحظهٔ فراغت آنها را فیزیکی پاک کند — و غالباً درست همان وقتی که دستگاه به نظرتان بی‌کار می‌رسد. و همین که خوشه‌ای پاک شد، محتوایش پیش از اینکه شما این جمله را تمام کنید از دست رفته است.
دو چیز دیگر هم کارِ SSD را سخت‌تر میکند:
- رمزنگاری. در درایوهای دارای رمزنگاری سخت‌افزاری، و در هر دستگاهی که BitLocker یا Device Encryption رویش فعال است، همین که مادهٔ کلیدِ یک خوشه دور انداخته شود کافی است تا محتوای آن خوشه برای همیشه ناخواندنی شود. بی آنکه چیز دیگری تغییر کند، همین یک مورد وضعیتِ قابل‌بازیابی را به وضعیتی ناامیدکننده بدل میکند.
- ترازسازی فرسایش. آدرس منطقی‌ای که روی آن نوشته میشود همان محل فیزیکیِ استفاده‌شده نیست، پس فرضِ «اخیراً چیزی آن‌جا نوشته نشده» روی SSD بسیار سست‌تر از دیسک چرخان است.
برداشتِ عملی: روی SSD سرعت مهم‌تر از نرمافزار است. دستگاه را خاموش کنید، یا درایو را به دستگاه دیگری منتقل کنید، یا از یک فلش نجات و فقط برای خواندن اسکنش کنید — و هرچه بیش از چند ساعت از آن گذشته باشد را یک موردِ بعید در نظر بگیرید.
fsutil behavior set DisableDeleteNotify 1 متوقف کنید. متخصصان دربارهٔ اینکه وقتی حذف از قبل اتفاق افتاده چقدر فایده دارد اختلاف نظر دارند، و رها کردن آن در حالت غیرفعال در درازمدت به درایو آسیب می‌زند — پس اگر این کار را کردید بعداً دوباره روشنش کنید. وضعیت فعلی را با fsutil behavior query DisableDeleteNotify ببینید؛ عدد ۰ یعنی ویندوز TRIM می‌فرستد.چطور پیش از پرداخت، نرمافزار بازیابی را بسنجید
برنامه خیلی کمتر از ترتیبِ کاری که پیش می‌گیرید اهمیت دارد. اما میان برنامه‌ها تفاوتی واقعی وجود دارد: آن‌هایی که برای اپراتور ساخته شده‌اند در برابر آن‌هایی که برای قیفِ فروش ساخته شده‌اند؛ و چهار بررسی این دو را از هم جدا میکند.
- فقط‌خواندنی اسکن میکند؟ نخستین کارِ یک ابزار بازیابی این نیست که به درایو دست بزند. هر برنامه‌ای که پیش از نشان دادن نتیجه بخواهد دیسک را «تعمیر» یا «بهینه» یا «بررسی» کند، باید بسته شود.
- میشود از جایی غیر از درایوِ آسیبدیده اجرایش کرد؟ نسخههای پرتابل و رسانه‌های نجات تجمل نیستند. نصب روی همان درایوی که از آن بازیابی می‌کنید، مخرب‌ترین اشتباهی است که در این صفحه توضیح داده شد.
- پیش از گرفتن پول، نشان‌تان میدهد چه پیدا کرده؟ اسکنی که تا کلیدِ مجوز وارد نکنید هیچ نمی‌گوید، دارد از شما می‌خواهد یک قول را بخرید. ابزارهای جدی اول نام فایلها، اندازه‌ها و پیش‌نمایش‌ها را فهرست می‌کنند.
- دربارهٔ شکست صادق است؟ «۱۰۰٪ فایلهای شما را برمی‌گرداند» تبلیغ است. ابزارهای واقعی از فایل‌سیستم‌ها و بازیابی‌های ناقص و مواردی که اصلاً چیزی برنمی‌گردد حرف می‌زنند — چون آن موارد واقعاً وجود دارند.
دو مورد کوچک‌تر هم ارزش بررسی دارد: اینکه مجوز وضعیت شما را پوشش میدهد یا نه (بسیاری از ابزارها فقط برای استفادهٔ شخصی رایگان‌اند)، و اینکه سیاست بازپرداخت واقعی وجود دارد یا صرفاً یک فرم تماس.
گزینه‌های رایگان در حالت‌های ساده واقعاً کار می‌کنند — ابزاری مبتنی بر امضا مانند PhotoRec به‌راحتی عکس‌های JPEG را از یک کارت حافظهٔ فرمت‌شده بیرون می‌کشد، معمولاً بدون نام‌های اصلی. اما آنچه ابزارهای رایگان به‌ندرت به شما می‌دهند یک ترتیبِ عملیاتِ قابل دفاع است؛ و همین است که وقتی موضوع ساده نیست، نتیجه را تعیین میکند.
شانس واقعی، بر حسب سناریو
| وضعیت | نتیجهٔ معمول | چه چیزی آن را تعیین میکند |
|---|---|---|
| سطل زباله روی دیسک سخت خالی شده، ظرف چند ساعت متوجه شده‌اید، و دستگاه کمتر استفاده شده | بالا — معمولاً تقریباً همه چیز | چه قدر پیش از توقف روی درایو نوشته شده است |
| همان وضعیت، اما دستگاه چند روز به شکل عادی استفاده شده | متوسط تا پایین | مرورِ معمولیِ وب و به‌روزرسانی‌ها پیوسته روی آن می‌نویسند |
| درایو SSD و TRIM از قبل اجرا شده است | پایین | رمزنگاری، و اینکه درایو چه قدر پس از حذف روشن مانده است |
| حذف از درایو سیستمی که ویندوز روی آن در حال اجراست | پایین تا متوسط | اینکه خاموش کردید یا به کار ادامه دادید |
| پوشه توسط OneDrive یا Drive یا Dropbox همگام‌سازی می‌شده | معمولاً بی هیچ ابزاری قابل بازیابی است | اینکه در مهلتِ نگهداری، سطلِ سرویس ابری را چک کنید یا نه |
| فرمتِ کامل (نه سریع)، یا اینکه روی فایل نوشته شده | بسیار پایین تا هیچ | هیچ چیز جز یک آزمایشگاه تخصصی این را تغییر نمیدهد |
| درایو صدای تقتق یا سایش میدهد، یا اصلاً شناسایی نمیشود | فوراً متوقف شوید | نرمافزار کاری از دستش برنمی‌آید؛ آزمایشگاه میتواند |
چک‌لیست بازیابی، به ترتیب درست
چاپش کنید، یا این صفحه را روی گوشی باز نگه دارید — نه روی همان دستگاه آسیبدیده.
- نوشتن را متوقف کنید. هر چه خودبه‌خود ذخیره میکند ببندید.
- بنویسید: نام فایل، پوشه، حرف درایو، زمان تقریبی، و روش حذف.
- اول سطل زبالهٔ سرویس ابری و تاریخچهٔ نسخه‌ها را بررسی کنید.
- نسخههای پیشین، تاریخچهٔ فایلها و هر پشتیبان را بررسی کنید.
- مقصد را انتخاب کنید: یک دیسکِ فیزیکیِ دیگر.
- اگر داده غیرقابل‌جایگزین است، دستگاه را خاموش کنید و به‌جایش از فلش نجات بالا بیاورید.
- فقط‌خواندنی اسکن کنید، و از همان رسانهٔ دیگر اجرا کنید.
- به دیسکِ دیگر بازیابی کنید — و هیچ چیز را به مبدأ برنگردانید.
- فایلهای بازیابی‌شده را باز کنید و اندازهٔ واقعی‌شان را پیش از حذف هر چیزی ببینید.
- و تنها وقتی همه چیز در جای دیگری تأیید شد: اگر TRIM را غیرفعال کرده بودید دوباره فعالش کنید، بگذارید به‌روزرسانی‌ها اجرا شوند، و ادامه بدهید.
- و بعد از آن، تاریخچهٔ فایلها، یا هر پشتیبانی را که واقعاً می‌گذارید کار کند، روشن کنید. هر وضعیتی که در این صفحه آمد، پیشگیری از آن ارزان‌تر از بازیابی‌اش است.
پرسش‌های پرتکرار
آیا واقعاً میتوان فایلها را پس از خالی کردن سطل زباله بازیابی کرد؟
در بسیاری از موارد بله — اما نه به این دلیل که سطل هنوز آنها را نگه داشته است. خالی کردن، فضایی را که فایل اشغال میکرد آزاد میکند؛ خودِ داده باقی میماند تا وقتی چیزی جایش بنشیند. و اینکه از آن لحظه چقدر نوشته شده، تقریباً تمام ماجراست.
چه قدر وقت دارم؟
پنجرهٔ زمانیِ ثابتی وجود ندارد. روی یک دیسک مکانیکی که کسی به آن دست نمی‌زند، هفته‌ها شدنی است. روی درایو سیستمِ دستگاهی که هر روز استفاده میشود، چند ساعت. روی SSD که TRIM اجرا شده، شاید چند دقیقه. و پاسخِ صادقانه این است که ساعت با «نوشتن» کار میکند، نه با روزهای تقویم.
آیا SSD ناامیدکننده است؟
نه لزوماً، اما شانس بسیار پایینتر و پنجره بسیار کوتاهتر است. اگر فایل چند دقیقه پیش حذف شده همین حالا دست به کار شوید: دستگاه را خاموش کنید، یا از یک رسانهٔ دیگر و فقط برای خواندن اسکن کنید. و اگر درایو یک روز کامل به شکل عادی کار کرده، فرض کنید داده در مجموع از دست رفته است.
نصب نرمافزار بازیابی روی همان درایو امن است؟
نه. نصب، مگابایتها روی درایوی مینویسد که میخواهید نجاتش بدهید، و میتواند دقیقاً روی فضای آزادی بنشیند که فایلهای حذفشده هنوز در آن هستند. یک نسخهٔ پرتابل را از روی فلش مموری اجرا کنید، یا برنامه را روی دستگاه دیگری نصب کنید و درایو را از بیرون اسکن کنید.
میشود این کار را بدون هیچ نرمافزاری انجام داد؟
گاهی. نسخههای پیشین و تاریخچهٔ فایلها داخل خودِ ویندوزند، و ممکن است سرویس ابری هنوز فایل را در سطل خودش نگه داشته باشد — هر سه بدون ابزار جانبی. و در مجموع، «بدون برنامه» وقتی خوب جواب میدهد که یک نسخهٔ دیگر وجود داشته باشد، و وقتی ضعیف است که ناچار باشید خودِ پارتیشن خامِ آسیبدیده را بخوانید.
برای پشتیبانی چه بفرستم؟
حرف و نوع درایو (دیسک سخت / SSD / فلش مموری / کارت حافظه)، نام فایل، زمان تقریبی حذف، روش حذف، اینکه BitLocker یا Device Encryption فعال هست یا نه، و اینکه تا حالا چه کرده‌اید — از جمله هر نرمافزار بازیابی که نصب کرده‌اید و کجا نصب کرده‌اید. و معمولاً همین مورد آخر تعیین‌کننده است.
کِی باید دست بکشم و سراغ متخصص بروم؟
بلافاصله، اگر درایو صدای تقتق یا سایشِ غیرعادی میدهد، بوی سوختگی میدهد، زمین خورده، یا اصلاً شناسایی نمیشود. اینها خرابیهای فیزیکیاند. هر دقیقهٔ کارِ بیشتر میتواند آسیب را گستردهتر کند، و هیچ نرمافزاری — از جمله ابزار ما — این را تغییر نمیدهد.
اول وضعیتِ دقیق خودتان را تشخیص بدهید — رایگان
چهار پرسش هست که واقعاً پاسخ را تغییر میدهد: فایل روی کدام درایو بوده، چطور ناپدید شده، از آن زمان چه بر سر درایو آمده، و آیا اصلاً چیزی از پیش آماده بوده است (همگام‌سازی ابری، تاریخچهٔ فایلها، نسخههای پیشین).
تشخیص در صفحهٔ اصلی دقیقاً همین چهار تا را می‌پرسد و پاسخ‌ها را به یک چک‌لیستِ مرتّب به‌علاوهٔ یک برآورد واقعی از وضعیت شما تبدیل میکند. حدود سی ثانیه، بدون نصب چیزی، بدون نیاز به ایمیل.
و بستهٔ بازیابیِ آفلاین همین منطق است در قالبی که بتوانید کنار دستگاهی که مال شما نیست از آن استفاده کنید: یک راهنمای اضطراریِ تک‌فایلهٔ HTML که بی اینترنت هم کار میکند، چهار کتابچهٔ PDF چهارصفحه‌ای به عربی، انگلیسی، فارسی و ترکی، فهرستِ بررسی‌شدهٔ هفت ابزار با پلتفرم و نوع مجوز، و جدول مهلت‌های نگهداریِ هفت سرویس ابری.
$14 — یک پرداخت، بدون اشتراک، تحویل فوری.
RAJ3A به شما می‌گوید وضعیت‌تان چگونه به نظر می‌رسد و باید به چه ترتیبی عمل کنید — نتیجه تقریباً تماماً به این بستگی دارد که از لحظهٔ حذف چه قدر روی آن درایو نوشته شده است. و برآوردهای بالا قضاوتِ خودِ ما از موردهای میدانی است، نه آمار اندازه‌گیری‌شده. اگر درایو صداهای غیرعادی میدهد، زمین خورده، یا دیگر شناسایی نمیشود، همین حالا استفاده از آن را متوقف کنید و به یک آزمایشگاه بازیابیِ داده بسپاریدش.